from the upcoming CD album Kiss of Acid (mono033) Lasse Marhaug - electronics, computer, compositional structure / Mark Wastell - pre-recorded 32" Paiste tam-tam Mark Wastell - artysta dźwiękowy i kompozytor. Mieszka i pracuje w Londynie. Tworzy niesamowitą atmosferę grając na tam tamie. Muzyka Wastella jest mroczna, głęboka i piękna. Muzyk powolnie buduje potężne rytmy, które potrafią zawładnąć pokojem lub nawet całym budynkiem. Współpracował z wieloma muzykami, wśród których znajdują się m.in.: Rhodri Davies, Bernard Gunter, Evan Parker, Mattin, Tony Conrad, Keith Rowe, Otomo Yoshihide, Derek Bailey, John Butcher, Toshimaru Nakamura, Joachim Nordwall, Lasse Maurhaug, Max Eastley i Burkhard Beins. Ostatnio Lasse Marhaug niemalże uosabia skandynawski noise. W swojej norweskiej bazie w Trondheim płodzi album za albumem serwując agresywny i błyskotliwy noise solowo, bądź we współpracy z innymi muzykami. Działa w takich projektach jak Jazkamer, DEL, Nash Kontroll i wielu innych. Współpracuje nie tylko z muzykami związanymi z noise, ale też z artystami z rejonów free improv i jazzu. Prowadzi wytwórnię płytową Pica Disk.

previously unreleased
composed in Barcelona (Spain) January 2008
Alfredo Costa Monteiro - computer Alfredo Costa Monteiro (ur. 1964 w Porto). Mieszka i tworzy w Barcelonie od 1992 roku. W tym samym roku ukończył studia na akademii sztuk pięknych w Paryżu, gdzie obronił dyplom w dziedzinie rzeźby/multimediów. Od tego momentu jego praca sytuuje się na pograniczu instalacji, poezji wizualnej i dźwięku. Poza działalnością w zakresie sztuk plastycznych, zaangażował się w muzykę improwizowaną od 1995 roku, jako multiinstrumentalista (akordeon, gitara elektryczna, gramofon). Ma na swoim koncie wiele wystaw plastycznych jak również występy na licznych festiwalach muzycznych. Współpracował z wieloma muzykami i odbywał trasy koncertowe po Europie i Japonii. Od 1998 roku jest członkiem 22a, niezależnego kolektywu twórców sztuki współczesnej. Należy też do IBA col.lectiu d'improvisació. Na polu poezji dźwiękowej współpracuje z Leosem Atorem. Pisze i występuje po francusku, hiszpańsku i portugalsku.
Jest członkiem następujących grup: Cremaster (z Ferranem Fagesem), I Treni Inerti (z Ruth Barberán), Neumatica (z Pablo Rega), Mut (z Pablo Rega, Ferranem Fagesem, Arthurem Fernándezem, Avelino Saavedra)

from the upcoming CD album Intervals (mono032) Jason Kahn - percussion, analog synthesizer / Z'EV - percussion Jason Kahn - ur. w 1960r. w Nowym Jorku. Zajmuje się komponowaniem, instalacjami muzycznymi, grą na perkusji i urządzeniach elektronicznych. Na swoim koncie ma wystawy i koncerty w muzeach, galeriach, przestrzeniach sztuki, na festiwalach i klubach w Europie, obu Amerykach, Australii, Egipcie, Hong Kongu, Indiach, Izraelu, Japonii, Korei, Libanie, Meksyku, Nowej Zelandii, Rosji, Turcji i Południowej Afryce. Komponuje muzykę filmową, baletową i do słuchowisk radiowych. W latach 1997-2009 prowadził własną wytwórnię Cut. Obecnie mieszka i tworzy w Zurychu.
Z'EV - po studiach pod kierunkiem Emmetta Williamsa zajmował się tworzeniem poezji wizualnej i dźwiękowej a jego prace były pokazywane na słynnej wystawie "Second Generation" w Museum of Conceptual Art w San Francisco w 1975. Pod koniec lat 70. razem z Neilem Megsonem był jednym z prekursorów "ruchu industrialnego", na początku 80. wprowadzał plemienną estetykę do środowiska kultury Zachodu - głównie przy pomocy preparowanej metalowej perkusji. Choć głownie znany z występów solo od 2003 r. koncentruje się na komponowaniu i koncertowaniu z innymi muzykami. Jak dotąd nagrywał bądź występował z takimi artystami jak: Oren Ambarchi, Konrad Becker [jako Psyops Sound System], Hans Jachim Irmler [jako Fauz't], David Jackman/Organum, Jason Kahn, K.K.Null, Larsen, Franciso Lopez, Merzbow, BJ Nilsen, Stephen O'Malley, Osso Exotico, Pita, Boyd Rice, The Bänd, Kasper T.Toeplitz, Luc van Acker, Nico Vascellari [jako Pslayer], Chris Watson i John Zorn

previously unreleased (© SACEM 2008)
excerpt from a live session recorded in 2006, edited and mastered by Eric La Casa, December 2007 Eric La Casa - manipulated field recordings / Jean-Luc Guionnet - manipulated field recordings Eric La Casa urodził się w Tours we Francji, w roku 1968. W latach 1987-91 studiował historię sztuki na paryskiej Sorbonie. W roku 1988 rozpoczął pierwsze eksperymenty z dźwiękiem. Od roku 1991 działa jako artysta dźwięku (nagroda na festiwalu "Soundscape Before 2000") - kompozytor muzyki na taśmę. Jego badania dotyczące krajobrazu, jego dźwiękowych właściwości i wewnętrznego języka połączone z intensywnym słuchaniem otaczającego świata zaowocowały wieloma płytami solo oraz utworami na składankach m.in. w Japonii, Niemczech, na Tajwanie i w USA. W latach 1989-98 prowadził własną wytwórnię La légende des voix, która wydała 10 płyt. Zajmuje się też tworzeniem instalacji site-specific, powiązanych dźwiękowo z miejscem prezentacji. Jako producent radiowy tworzy eseje dźwiękowe dla stacji ACR-France Culture. Regularnie pisuje dla Revue et Corrigée - francuskiego magazynu o nowej muzyce.
Jean-Luc Guionnet urodził się w 1966 roku w Lyonie we Francji. Grał jako saksofonista w kilku grupach grających wpółczesną muzykę improwizowana oraz jazz. Studiował estetykę na Sorbonie u takich wykładowców jak Genevieve Clancy, Iannis Xénakis, Bernard Tesseydre, André Almuro, Côme Mosta Heirt. Jest zaangażowany w pracę nad muzyką elektroakustyczną i na instrumenty (z E. La Casa, E. Cordier, A. Almuro, E. Perraud), film eksperymentalny (z A. Almuro, C. Pouzolles), performance i akcje (z E. Cordier, C. Maupoux, C. Pouzolles & E. Loillieux, zespół Hop La! Nous Vivons).

from the upcoming LP album Wood, Wire & Sparks recorded by Roy Carroll at Ausland (Berlin, Germany) October 2009 Jon Rose - violin / Clayton Thomas - double bass / Mike Majkowski - double bass Australijskie trio Strike łączy w sobie czystą energię, wyczulenie na dynamikę oraz agresywne podejście do perkusji - zanurzone w muzyce kameralnej. Rzadkie połączenie energii ostrego grania, wyrafinowanego słuchu oraz niepohamowanego entuzjazmu. Trio, kierowane przez pioniera muzyki eksperymentalnej Jona Rose'a, w pełni wykorzystuje niezliczone możliwości jakie daje struna, smyczek oraz pudło rezonansowe.
Jon Rose jest najbardziej konsekwentnym, ambitnym improwizatorem i konceptualistą w Australii, a także nowatorskim twórcą instrumentów. Występuje na całym świecie od ponad 20 lat nagrywając z każdym, od Dereka Baileya po K.K.Nulla. Słuchowiska radiowe Rose'a prezentowano we Francji, Niemczech, Holandii i w Stanach Zjednoczonych, a z Great Fences Project odbył podróż po Australii, Europie, USA i Izraelu - tym ostatnim nieomal zakończoną za kratami w Izraelu.
Clayton Thomas wylądował na europejskiej scenie muzyki improwizowanej w 2007 roku i szybko trafił tu na podobnie myślących muzyków. Poszukuje związków pomiędzy elektroniką, a energią zazwyczaj kojarzoną z free jazzem. Od czasu przyjazdu do Europy grał z wieloma uznanymi improwizatorami wymieniając chociażby Petera Brotzmanna, Paula Lovensa, Petera Evansa i Johna Butchera.
Mike Majkowski jest szalenie uzdolnionym kontrabasistą, tworzącym w wyrastającym z tradycji jazzowych wyjątkowym i charakterystycznym stylu. Współpracował z filarami australijskiej sceny muzycznej (Chris Abrahams, Mike Nock). Podczas pierwszych wypadów do Europę występował z takimi gwiazdami jak Hank Bennink, Paul Lovens, Tobias Delius.

from the upcoming LP album The Darkened Mirror Tetuzi Akiyama - acoustic guitar / Tom Carter - electric guitar / Christian Kiefer - acoustic guitar, accordion, banjo / Chip Conrad - percussion (guest appearance) / Scott Leftridge - bass (guest appearance) Tetuzi Akiyama - urodzony w 1964 r. w Tokio multiinstrumentalista grający głównie na gitarze, ale też na wiolonczeli, instrumentach własnej produkcji oraz wykorzystujący urządzenia elektroniczne. W wieku 11 lat zafascynował się hardrockiem na tyle intensywnie by już dwa lata później samemu zacząć grać na gitarze elektrycznej. Potem przyszło zainteresowanie muzyką poważną (wiolonczela!) oraz improwizacją. Pierwszy swój zespół muzyki improwizoanej (Madhar) założył w 1987 roku. Od tamtej pory gra w różnych składach i grupach (np. z Taku Sugimoto, Keiji Haino, Tosjimaru Nakamurą), wydaje płyty solowe oraz nagrane podczas improwizowanych setów z innymi muzykami. Obecnie jeden z bardziej znanych i uznanych muzyków japńskiej sceny muzyki improwizowanej.
Urodzony na południe od linii Masona-Dixona w samym środku Lata Miłości, Tom Carter prowadził zdecydowanie niehipisowskie życie, wleczony przez swego ojca-dziennikarza po różnych farmach i miastach-kopalniach w Maryland czy Ohio, by w roku 1985 dotrzeć do Teksasu odpowiednim momencie by obserwować śmierć sceny hardcore. Zafascynowany amerykańskim pre-punkiem i brytyjskim post-punkiem Carter głęboko zanurzył się w naszpikowanej psychodelikami muzyce Teksasu. Poszerzył elementarne umiejętności gry przy pomocy niewiarygodnych instrumentów, dziwacznych urządzeń elektronicznych oraz preparowanych wzmacniaczy. W następnych dekadach udało mu się zrealizować ideę całkowitego zanurzenia w dźwięku (a także poszukiwania doskonałego brzmienia fuzzu) w postaci wielowarstwowego zestawu brzmień pełnych surowego piękna połączonych z niewyszukaną biegłością w ich tworzeniu. Najbardziej znany jest z pracy z zespołem Charalambides, którego był założycielem w 1991 roku wraz z Christiną Carter. Od 2001 roku rozszerzał działalność, występując i nagrywając z Zaika (z Marcią Bassett), Badgerlore (Rob Fisk, Ben Chasny, Liz Harris i Peter Swanson), a także współpracując z artystą dźwiękowym Robertem Hortonem z Bay Area. Wśród pozostałych muzyków, z którymi grał są m.in.: Christian Kiefer, Tetuzi Akiyama, Shawn David McMillen, Thurston Moore, Dredd Foole, Loren Connors, Pip Proud, Inca Ore, Jandek, Bardo Pond, Steve Gunn oraz Matt Valentine.

from the upcoming CD album of yet unknown name
improv at Journées Électriques GMEA (Albi, France) March 2009, recording and mixing - Benjamin Maumus Michel Doneda - alto saxophone / eRikm - turntables eRikm - francuski wirtuoz turntablizmu, artysta dźwiękowy i wideo. Mieszka w Marsylii (Francja) Od 1992 roku eRikm tworzy muzykę eksperymentalną będącą połączeniem myśli, instynktu i wrażliwości. Interesuje go symultanizm doznań i oddziaływania między różnymi środkami artystycznego wyrazu. Balansowanie pomiędzy różnymi gatunkami muzycznymi skutecznie uniemożliwia jednoznaczne zaklasyfikowanie jego twórczości. Jego życiową dewizą jest przekraczanie wszelkich granic. Traktuje dźwięk jako żywy, nieustannie zmieniający się organizm, narażony na ryzyko przypadku. Współpracował z szeregiem artystów, m.in.: Lukiem Ferrari, Christianem Marclayem, Akoshem S., Mathilde Monnier, Bernardem Stieglerem, FM Einheitem. Nagrał wiele płyt, zrealizował prace dla rozmaitych instytucji, radia, centrów sztuki, galerii, łącząc ostatnimi czasy dźwięk z własnymi pracami wideo i fotografią.
Michel Doneda, urodzony w 1954 roku, pochodzi z południowo-zachodniej Francji. Gra na saksofonie sopranowym. Jest samoukiem. W 1980 roku założył w Tuluzie trio Hic et Nunc, które w swoim czasie dużo koncertowało we Francji, grając głównie muzykę improwizowaną. W tym samym czasie Doneda wraz z innymi muzykami, tancerzami i aktorami założył kolektyw IREA (Institute for Research and Exchange between Arts of Improvisation). W 1985 r. nagrał pierwszą solową płytę(Terra, Nato Records). W ciągu następnych lat brał udział w wielu projektach muzycznych i został stałym uczestnikiem festiwalu w Chantenay-Villedieu. Od 1992 roku współtworzy stowarzyszenie tancerzy, poetów, aktorów i muzyków La Flibuste. Do dnia dzisiejszego wydał prawie 50 płyt dla wytwórni w Europie, Ameryce i Japonii. Koncertował na całym świecie (Afryka, Japonia, Azja, USA, Kanada, Ameryka Płd., Europa). Współpracował z takimi muzykami jak m.in. z: Fred Van Hove, Phil Wachsmann, Max Eastley, Steve Beresford and Americans: John Zorn, Eliott Sharp, Elvin Jones, Le Quan Ninh, Daunik Lazro, Benat Achiary, Martine Altenburger, Barre Phillips, Paul Rogers, Tetsu Saitoh, Kazue Sawai, Keith Rowe, Gunter Muller, Bhob Rainey, Giuseppe Ielasi, oraz tancerzami (Masaki Iwana, Yukiko Nakamura, Valérie Métivier). Przez lata wypracował oryginalny i bardzo charakterystyczny, intymny styl gry na saksofonie sopranowym.

from the upcoming CD album Royals
mastered by Martin Siewert, text by Alessandro Bosetti after words of Chris Heenan and Fernanda Farah Alessandro Bosetti - electronics, field recordings, piano, Wurlitzer piano, soprano saxophone, guitar, harpsichord and other instruments Alessandro Bosetti jest kompozytorem, artystą dźwiękowym i performerem obecnie mieszkającym w Berlinie. Głównym obiektem jego zainteresowań są relacje muzyki z mową. Stworzył cykl niezwykle fascynujących utworów, gdzie względna estetyka spotyka się z innowacyjną kompozycją. Od 2001 roku zaangażowany jest w poważne produkcje dla wielu publicznych stacji radiowych w Europie. W ramach tej współpracy powstały nagrodzone kompozycje - hybrydy dźwięków i tekstu. Wśród nich warto wspomnieć chociażby o Il Fiore della Bocca (Rossbin/DLR 2005), pracy z głosami ludzi upośledzonych umysłowo i fizycznie, czy o African Feedback, zbiorowym studium nad odbiorem muzyki eksperymentalnej w Afryce Zachodniej (Errant Bodies Press, 2004). W swoim gatunku są one uznawane za dzieła klasyczne. Nagrania terenowe i wywiady często stanowią podstawę dla jego abstrakcyjnych kompozycji na które składają się również akustyczne i elektroakustyczne kolaże, wyuczone i intuicyjne techniki gry na instrumentach, wokalne poszukiwania i cyfrowe manipulacje. Alessandro Bosetti to artysta emocji, który niezmiennie podróżuje po Europie, Azji i Stanach Zjednoczonych gdzie prezentuje koncerty solo na głos i instrumenty elektroniczne zacierające granice między kompozycją elektroakustyczną, formami tekstowo-dźwiękowymi, piosenką i performance. Ostatnio, jako solista oraz ze swoim zespołem Trophies, pochłonięty jest techniką użycia głosu jako repetytywnej pętli dźwiękowej.

previously unreleased
recorded by Thomas Lehn at Instants Chavirés (Montreuil, France) February 2008, mixed by Bertrand Gauguet Bertrand Gauguet - alto & soprano saxophones / Franz Hautzinger - quatertone trumpet, electronic devices / Thomas Lehn - analogue synthesizer Oto jedyna prawdziwa rewolucja na gruncie szeroko pojętego jazzu w nowym wieku. Strzeliste brzmienie trąbki, nazywanej królewskim instrumentem jazzu, zostało zamordowane, ale wciąż dźwięczy, czy może raczej chrypi. Pionierem trąbkowego redukcjonizmu był Amerykanin, Bill Dixon, ale przełomowe radykalne manifesty należały do Europejczyków - Axela Dörnera i Frantza Hautzingera. Bazując na mikrohałasach, brudach i usterkach ich dokonania korespondowały z elektroniczną awangardą. Trąbka pojęta jako rura przez którą płynie powietrze zabrzmiała ze wszelkimi konsekwencjami tego faktu i z króla jazzu stała się niczym antybohater Becketta. Koncertowe nagrania z "Close up" prezentują nie tylko esencję eksperymentów Hautzingera, ale też przeniesienie ich na saksofon, co jest zasługą Bertranda Gaugeta. Tria dopełnia Thomas Lehn, którego analogowy syntezator daje spoiwo podskórnych, widmowych improwizacji. To trudny, chmurny i kostropaty materiał, ale brzmieniowa inwencja przyprawia o zawrót głowy.
(–) Rafał Księżyk (Machina, listopad 2009)

exclusive track Karol Koszniec - electro-acoustic devices / Dominik Kowalczyk - laptop, nintendo / Jakub Mikołajczyk - sound generator Komora A - projekt, w skład którego wchodzą Dominik Kowalczyk (Wolfram), perkusista postrockowych Stworów wodnych - Karol Koszniec i założyciel labelu MonotypeRec. - Jakub Mikołajczyk. Trójkę artystów łączy niewątpliwie pokrewna, choć nie identyczna, wrażliwość brzmieniowa, w efekcie otrzymujemy improwizacje o gęstości i wewnętrznej dynamice dużo większej niż w solowych impresjach Wolframa. Uwagę zwraca przede wszystkim wysoka brzmieniowa entropia: skupione, surowe medytacje Kowalczyka zyskują kontrapunkt i zarazem dopełnienie w bardziej ekstrawertycznym i drapieżnym temperamencie pozostałych członków Komory A.

previously unreleased Lydia Lunch - vocals / Philippe Petit - processed acoustics + electronics / Bela Emerson - cello (guest appearance) W ciągu ostatnich trzydziestu lat Lydia Lunch wypracowała wyjątkową formę kreatywnej schizofrenii obejmującej film, poezję, słowo pisane i mówione, muzykę oraz fotografię. Przez Time Out New York została uznana za jednego z najbardziej wpływowych performerów w Nowym Jorku. Pracowała z wieloma "odszczepieńcami" muzyki takimi, jak: Sonic Youth, Omar Rodriguez-Lopez, Nick Cave, Einstürzende Neubauten. Lydia występuje na całym świecie działając zarówno na polu literatury, poezji, jak i muzyki. W trakcie jej występów na żywo (stanowiących kombinację fotografii, wideo i muzyki) słuchacz może zatopić się w świecie pierwotnych popędów i wyzwalania emocji. Ostatnio połączyła siły z Philippem Petit, by stworzyć zniewalająco piękny cykl Twist of Fate - niezwykłą muzyczną podróż, której mroczne, eksperymentalne pejzaże wtórują upajającemu głosowi pełnemu intryg i podtekstów.
Philippe Petit używa gramofonów i laptopów do tworzenia elektronicznych struktur, które następnie dopieszcza wykorzystując nośnik winylowy. Petit to dziennikarz piszący do wielu magazynów i radia oraz aktywny muzyk w jednej osobie, który obecnie świętuje 25. rocznicę działalności. Jest prawdziwym podróżnikiem po świecie muzyki. Współtworzy projekt Strings of Consciousness. Pracował z takimi tuzami jak: Foetus, Kumo, Scott McCloud (Girls Against Boys), Cosey Fanni Tutti, My Brightest Diamond, Sybarite, Pantaleimon, Graham Lewis (Wire), Barry Adamson, Scanner, Mira Calix, Kammerflimmer Kollektief, Guapo, Leafcutter John, Simon Fisher Turner, Justin Broadrick i wielu innych. Występował solo na całym świecie przetwarzając dźwięk w celu wykreowania atmosfery nie z tego świata, która spowija słuchaczy gęstym mrokiem psycho-ambientu. Jego ostatni projekt Twist of Fate we współpracy z Lydią Lunch to prowokująca wyprawa w ciemną, niekończącą się noc, gdzie tajemnica i obsesja oplatają odbiorcę grubym kokonem dźwięku i głosu.

previously unreleased
collaboration by postal exchange recorded in Lyttleton and Auckland (Australia) 2007-2009 Bruce Russell - guitar / Richard Francis - computer, modular synthesizer Bruce Russell - artysta dźwiękowy, od 1987 roku członek zespołu Dead C - działającego na granicy gatunków tria łączącego muzykę rockową, elektroakustyczną, improwizowaną i noise. Russell tworzy także solo oraz jest założycielem dwóch awangardowych wytwórni płytowych: Xpressway i Corpus Hermeticum. Jest też autorem wielu notek prasowych do albumów wielu muzyków. Pisał eseje i recenzje dla The Wire oraz dla własnego wydawnictwa Ekskubalauron Press.
Richard Francis wydaje płyty i występuje (solo i we współpracy z innymi artystami) od 1996. Używa nagrań terenowych, dźwięków akustycznych i elektronicznych oraz generatora dźwięku. Jego prace ukazały się w wielu wytwórniach na całym świecie. Sam prowadzi wydawnictwo CMR, wydając nagrania nowozelandzkich artystów na ręcznie robionych płytach analogowych (tzw. lathe cuts). Koncertował w Japonii, Australii, Hong Kongu, Kanadzie, USA i Europie. Tworzy instalacje dźwiękowe. Współpracował m.in. z takimi artystami jak: Bruce Russell, Francisco Lopez, Jason Kahn, Mattin, Birchville Cat Motel, Gate, Msbr, Tetuzi Akiyama, Lawrence English, Rosy Parlane, Howard Stelzer, Jason Lescalleet, Jay Sullivan, Empirical, Pumice, Kuwayama Kiyoharu, Phil Dadson, Anthony Guerra, Sean Meehan, Ishigami Kazuya, Antony Milton, James Kirk, Mhfs, Tim Coster, Paul Winstanley, Takefumi Naoshima, Toshihiro Koike.

previously unreleased
recorded during the studio session for upcoming CD album Flugangst (mono031) on May 25 & 26, 2007 by Berserker at Nurnichtnur Studios (Kleve, Germany) Michael Vorfeld - percussion & stringed instruments Michael Vorfeld - muzyk i artysta wizualny mieszkający w Berlinie. Gra na perkusji i instrumentach strunowych własnego projektu tworząc przy ich pomocy swoje utwory elektroakustyczne. Pracuje na polu muzyki eksperymentalnej, improwizowanej oraz sztuki dźwięku. Tworzy wkomponowane w otoczenie instalacje świetlne i performance, a także sięga po film i fotografię. Vorfeld jest członkiem wielu grup i współpracuje z artystami wykorzystującymi zróżnicowane formy sztuki. Zakres jego działań obejmuje liczne koncerty, performances i wystawy w Europie, Stanach Zjednoczonych, Azji i Australii.

exclusive track Mirt - one-string zither, analogue syntesizers, DX7, trumpet, sampler Tomek Mirt - rysownik, designer i muzyk. Od połowy lat 90. Aktywny na niezależnej scenie, początkowo w grupie One Inch of Shadow obecnie Brasil and the Gallowbrothers Band, solo, w duetach (między innymi z Tomaszem Gadomskim z którym wydał płytę Si Si).oraz jako szef oficyny wydawniczej cat|sun. W swych projektach penetruje obszar między post-nowofalową psychodelią, a ambientem i field recordings, od szalonych improwizacji po wyciszony i subtelny trans. Jego twórczość nierozerwalnie związana jest z analogowymi technikami zapisu i estetyką lo-fi. W nagraniach wykorzystuje głównie gitarę, trąbkę, syntezatory analogowe nie stroniąc też od niezliczonej liczby innych instrumentów, preparacji i nagrań terenowych. Jest autorem czterech płyt solowych, z których ostatnia - Handmade Man ukazała się w tym roku. Na scenie współpracował między innymi z Hati, Wolframem, Black Forest/Black Sea, Stworamiwodnymi. Nagrania Mirta i Brasil & the Gallowbrothers Band ukazały się między innymi dzięki wytwórniom MonotypeRec., Last Visible Dog, Foxglowe, Nefryt i trafiały na składanki we Francji, Czechach i USA.

exclusive track Tom Smith - voice Tom Smith nieźle wygląda jak na trupa. To także kompozytor, producent, piosenkarz, pisarz, wydawca, krytyk kultury, pieprzony zrzęda, sporadycznie filmowiec oraz były burzyciel życia rodzinnego. Setki albumów (od 1983 roku do chwili obecnej), tysiące występów (od 1975 do niespodziewanego zgonu). Geniusz, dupek, bla, bla, bla.

previously unreleased
excerpt from live recording made in public at studio Piendu (Le Havre, France) on April 4, 2006 Michel Doneda - alto saxophone Patrz: nota przy utworze nr 7

exclusive track Wolfram - laptop Wolfram (Dominik Kowalczyk) - dawniej członek tria Neurobot, od roku 2000 nagrywa solo i występuje w składach tworzonych ad hoc (z muzykami takimi jak: Thomas Ankersmit, Alexei Borisov, Xavier Charles, Phil Durrant, Facial Index, David Galbraith, Janko Hanushevsky, Martin Koller, Robert Piotrowicz, Keith Rowe, Ignaz Schick, Andrew Sharpley, Torben Tilly). Nagrał cztery płyty z Neurobotem oraz sześć solowych (ostatnia to Thinking Dust z 2005r.) i wiele pojedynczych utworów umieszczonych na składankach. Podczas gdy muzyka Neurobota eksplorowała rejony improwizowanego noise i power electronics, solowe dokonania Wolframa skłaniają się raczej ku ambientowi, łączeniu rozmytych planów dźwiękowych z elementami noise przesuniętymi w tło. W wyniku tego powstaje pozornie spokojna, narratywna muzyka, pełna jednak podskórnego napięcia.

from the upcoming LP album Straight Outta Bagnolet (monoLP004) Jac Berrocal - trumpet, voice / Alexandre Bellenger - turntables / Dan Warburton - violin / François Fuchs - bass Wiedza Jaca Berrocala o mniej znanych (i tych znanych też) francuskich chansons jest co najmniej encyklopedyczna, o czym się przekonałem w trakcie wspólnego tournée z Aki Ondą kilka lat temu. Pierwotnym pomysłem na projekt Hot Club (notabene, nazwa zespołu ma swoje korzenie w żarcie - wcześniej już wspólnie nagrywaliśmy z Alexandrem Bellengerem i nazwaliśmy nasz projekt Hot Club de Saint Maur - od nazwy paryskiego przedmieścia, gdzie mieszka) było nagranie kilku ulubionych utworów Jaca w naszych własnych aranżacjach. Udział w tym wzięli także François Fuchs (do takich rzeczy potrzeba naprawdę dobrego sesyjnego basisty) i Alexandre. Oczywiście najlepsze plany zawsze biorą w łeb i krótko mówiąc, cały dzień spędzony w studio Maikôl w Bagnolet był bezproduktywny. A to dlatego, że Berrocal obudził się sześć godzin po rozpoczęciu sesji, gdy ja już zdążyłem zasnąć po lunchu. Muszę jednak przyznać, że Fuchs i Bellenger spisali się znakomicie. Nic straconego. Zabrałem taśmy ze studia celem poddania ich operacji plastycznej (wzorując się na postaci Sida z Toy Story 1) badając dziwaczne paralele pomiędzy naszą improwizacją, a wyjściowymi piosenkami. Z zadowoleniem stwierdzam, że rezultat naszych działań, jak to często bywa z projektami z udziałem Berrocala, jest calkowicie nieklasyfikowalny. Ale, mówią słowa piosenki: "je l'aime comme ça".
(–) Dan Warburton